سنجش توسعه یافتگی روستاهای بخش مرکزی شهرستان فلاورجان: کاربرد تاکسونومی عددی

نوع مقاله: پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری توسعه کشاورزی دانشگاه یاسوج

2 دانشیار ترویج کشاورزی و توسعه روستایی ، دانشگاه یاسوج

چکیده

توجه به توسعه روستایی به علت اهمیت این بخش در توسعه اقتصادی و اجتماعی، ضرورتی اجتناب ناپذیر است. بدیهی است که این امر در مناطقی که جمعیت روستایی قابل توجهی دارند، از اهمیت بالاتری برخوردار است. شهرستان فلاورجان در استان اصفهان از جمله این مناطق می باشد. با توجه به تعدد و گستره روستاهای این شهرستان، نیاز به مطالعاتی می­باشد که بر اساس آن­ها، سیاست‌ها و برنامه‌های متناسب با امکانات و توانمندی­های بالقوه و بالفعل نقاط روستایی تنظیم و اجرا گردد. لذا، هدف مورد نظر این مقاله، سنجش سطح توسعه یافتگی روستاهای بخش مرکزی شهرستان فلاورجان بود. بدین منظور از 51 زیر شاخص در هفت شاخص اصلی آموزشی، زیربنایی، ارتباطی، بهداشتی- درمانی، سیاسی- اداری، مالی، خدمات بازرگانی- پشتیبانی و فرهنگی- تفریحی بر اساس اطلاعات مرکز آمار ایران در سال 1390، با بهره­گیری از روش تاکسونومی عددی استفاده گردید. جامعه آماری پژوهش شامل روستاهای با 20 خانوار به بالا بود. نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر حاکی از آن بودند که روستاهای جولرستان و زفرهتوسعه یافته و روستاهای کرسگان، قلعه­امیر، جوجیل، بوستان، شرودان، هویه، خیرآباد، محمدیه، بندرات، جلال­آباد، کارویه، کاویان، کافشان، کروج، حسین­آباد، ریاخون و دارفشان نیمه توسعه یافته و روستاهای اسفهران، دشتلو، دشتچی، موسیان، مهرنجان اتراک، جیلاب و مهرنجان توسعه نیافته می­باشند. بدیهی است که با توجه به محدودیت امکانات و منابع و در نتیجه، ضرورت اولویت­بندی برنامه­ها و فعالیت­های توسعه، نتایج این مطالعه می­تواند مبنایی برای شناخت مناطق کمتر توسعه یافته منطقه مورد مطالعه و توجه بیشتر و جدی­تر به آن­ها در برنامه­ها و سیاست­ها باشد.   

کلیدواژه‌ها